Cienisty zakątek

Któż nie marzy o chwili wytchnienia w wilgotnym cieniu? Tworząc ogród od podstaw, od najmniejszego krzaczka, drzewka, o jakimkolwiek skrawku cienia trudno nawet pomyśleć. Rośliny potrzebują czasu, aby osiągnąć właściwe rozmiary i zapewnić cień - żadnej Ameryki tu nie odkrywam. A jednak bardzo trudno się czeka, obserwuje, a może to już... choć troszkę. W takim młodym ogrodzie, w którym wszystko jest jeszcze małe nawet trudno pracować - chyba, że wczesnym rankiem lub późnym popołudniem, kiedy słońce już nie praży. Ogrodnictwo jednak uczy pokory i cierpliwości. Minęło 5 lat. Jest cień! Wreszcie mogę sadzić rośliny cieniolubne - a jestem ich wielkim fanem! Zaczęły się pojawiać paprocie, kokorycz wonna, jarzmianki, hosty (te bardziej wymagające), brunery, tawułki, świecznice i epimedia... 

Tak się przedstawia w skrócie historia cienistego zakątka, który obecnie jest jednym z bardziej ulubionych przeze mnie miejsc.

Wiosna 2012 r. początek  prac - wydzieranie darni, odchwaszczanie, wyznaczenie rabat... 

Lato 2012 r. - istna patelnia, w słońcu nie sposób wytrzymać, jest gorąco i bardzo sucho.

Lato 2014 - roślinność się powoli zagęszcza... 

2016 r. do cienistego zakątka prowadzi ścieżka pod pergolą, ławeczkę ledwo widać, a rośliny już tak podrosły, że wreszcie zapanował tu ożywczy cień!

Lato 2016 r.

Wczesne lato 2017 r. - to tutaj się schładzamy w upalne dni.

Lato 2017 r.  - ławeczkę zastąpił komplet mebli "Bistro"(wreszcie można postawić szklanki), a w zakątku pojawiły się  paprocie, hosty, jarzmianki,  tawułki, brunery i kokorycz wonna.

Tak w tym miejscu tak wygląda wczesne popołudnie! O tym właśnie marzyłam!

Późne lato 2017 r.

Jesień 2017 r. 

2018 - w zakątku coraz gęściej

czerwiec 2018

sierpień '18

Rok 2020... to mała rewolucja w cienistym zakątku. W naszym domu pojawił się nowy, czworonożny członek rodziny - Hugo. Ma małe i delikatne łapki i to właśnie w trosce o te łapki z tego miejsca zniknęły berberysy. Nie, nie wszystkie, ale te z foty powyżej - w tle. Gubiły ciernie, łamały się gałązki, wbijały w łapki i jakoś tak z rozpędu podczas wiosennego przycinania polecały całe. Ich miejsce zajął dereń Kousa Milky Way. Jeszcze mały, ale przecież urośnie! No i jest bezkolcowy!

Jak podrośnie to myślę, że stworzy duet doskonały z tym drugim dereniem - Satomi (po lewej stronie na fotce). Przeróbce zostało też poddane miejsce przed dereniami, wcześniej rosły hosty, kokorycze, jarzmianki, orliki... trochę już było za gęsto i zrobił się misz-masz. W poprzednim sezonie w ogrodzie zamieszkały odmianowe paprocie, ale stanęły na trasie "przelotowej" Hugona i musiałam im  dać nowe schronienie. Więc zamieszkały tutaj :) Zdjęcie zrobione w maju, paprocie tuż po przesadzeniu.

Początek czerwca... wystarczyły dwa tygodnie, a paprocie śmigają jak na drożdżach.

Dereń Kousa Satomi w pełni kwitnienia

PAPROCIOWISKO

Na 1 planie Wietlica samicza 'Victoriae' Athyrium filix-femina

Pierwsza z lewej to wietlica samicza 'Frizelliae' Athyrium filix-femina

Paprotniki (Polystichum) to idealne rośliny do każdego ogrodu: bardzo tolerancyjne na różne warunki. Liście tej paproci są bardzo regularne, gęste i sierpowato zakrzywione a do tego powcinane jak najdelikatniejsza koronka. Znosi okresowe przesuszenie, nie lubi za to bezpośredniego nasłonecznienia. Również zimą wygląda bardzo dekoracyjnie, zwłaszcza posypana delikatnym cukrem pudrem ;)