Rzeczka

Wpis będzie o tym, jak kłopotliwą i nieestetyczną rzeczkę zamienić w prawdziwy ogrodowy strumień.  


Rzeczkę odziedziczyłam wraz "dobrodziejstwem inwentarza". Nieważne jak szeroka jest, obowiązuje w tym miejscu takie samo "prawo wodne" jak w przypadku każdej innej rzeki - ogrodzić nie wolno, obsadzić kolczastymi krzewami też nie wolno, no bo przecież należy zapewnić ekipie możliwość czyszczenia, a kajakarzom zapewnić swobodne wyjście na brzeg. I choć to rzeka państwowa, a czyszczenie tego miejsca ma zapewnić zarząd wód śródlądowych, to taką ekipę widziałam ponad 10 lat temu.Czyszczenie polegało na wybraniu większych śmieci, gałązek i liści, które utkwiły na obrzeżach. Miejsce jest dość problematyczne. Choć na zdjęciach tego nie widać, nachylenie brzegów jest dość znaczne. Kosić nie sposób, plewienie mija się z celem... a rów z wodą zarasta coraz bardziej. Całości ogrodu, obejścia nie sposób zagospodarować od tak, w jeden sezon. Owszem można, ale nie wtedy, kiedy ma się do dyspozycji tylko dwie ręce. Pochłonięta pracą nad rabatami za domem, świadomie spychałam w niebyt myśli o rzeczce. Jakby w ogóle nie istniała. No bo co niby miałabym z nią zrobić? 

Nadszedł czas, kiedy wypierać myśli o rzecze już się nie dało. Zaczęłam w różnych miejscach szukać inspiracji. W sieci natknęłam się na bloga Izy o jej "Tamaryszkowym ogrodzie". To było to - niemal jak objawienie.

A oto główna bohaterka tego wpisu. Chaszcze i chwasty wszechobecne.

Cała rzeczka jest brudna, zamulona, pełna gnijących organicznych "materiałów", nie zachęca żeby w niej pobrodzić. Koryto rzeczki obłożone jest faszyną, tego mi ruszyć nie wolno.

Czas na działanie!

Brzegi rzeczki w poprzednim sezonie, jesienią wyłożyłam kartonami, a od wiosny zaczęłam w tym miejscu ściółkowanie skoszoną trawą - aby zapobiec wyrastaniu kolejnych chwastów. Częściowo chwasty wygniły pod kartonami, ale znakomitą ich część należało wykopać. Z uwagi na ogrom prac i zmęczenie z tym związane, prace w tym miejscu zaplanowałam na początek wakacji.

 Zgniłe fragmenty faszyny zostały zastąpione kratką betonową. Później wnęki w kratce zostały zasypane ziemią i obsadzone zadarniającymi roślinami.

Czyszczenie koryta rzeczki... zapadam się w mule!

Po wywiezieniu kilkudziesięciu taczek mułu i śmiecia wszelakiego na dnie miejscami został piasek i dość stabilne podłoże, ale w znakomitej części wciąż dno było bardzo muliste. Musiałabym tę rzeczkę bardzo pogłebić, bez gwarancji na to, że wreszcie dotrę do stabilnego dna. 

Dno wyłożyłam betonowymi kratkami i zasypałam piaskiem. Wreszcie jest stabilnie! A przecież muszę czasami wejść do rzeczki, choćby po to aby posadzić rośliny, a potem - zanim osiągną słuszne rozmiary - plewić.

Pierwsze rośliny... aby hostom zapewnić w przyszłości nieco cienia, na brzegu posadziłam wierzby.

Dodaj napis

W korycie rzeczki między faszyną a kratkami na dnie posadziłam rośliny oczyszczające i blisko 100 kosaćców żółtych.

O poranku...

3 tygodnie później - rośliny "nabierają ciała"

Wreszcie udało się nadać kształt rabatom wzdłuż rzeczki. Z czasem pewnie będzie się jeszcze zmieniał. Najważniejsze, że nie ma chwastów, a rośliny mogą się swobodnie rozwijać. Kratki na dnie zostały zasypane żwirkiem, zrobiło się bardziej naturalnie i choć mam świadomość, że wiosną znów trzeba będzie wybierać muł i ten żwirek się zabrudzi, stabilny grunt to podstawa!

Pomijając jesienne wyłożenie brzegów rzeczki kartonami (chwasty pod nimi się duszą i gniją) - czyszczenie koryta, odchwaszczanie, sadzenie roślin, wkopywanie kamieni (3 tony), wyłożenie kratkami betonowymi dna i zasypanie żwirkiem (5 ton) zajęło równo 3 tygodnie pracy. Ze względu na wakacyjne upały prace należało podzielić na etapy: od 5.00 rano do 11.00, potem przerwa i odpoczynek, od 15.00 do 20 - 21.00. 

Czyż tak nie jest lepiej?  c.d.n.

Rok później ...

Czas na update z życia rzeczki. Dokładnie rok temu tonęłam w mule po kolana, bo zachciało mi się z rowu z wodą zrobić strumyk. Przekwitły już irysy, ale właśnie kwitnie tojeść, czyśćce i zaczynają liliowce :D . Dziś od samiuśkiego świtu znów brodziłam w rzeczce ;) Właśnie wylazłam na brzeg, bo znowu odmulałam dno (tym razem poszło bardzo szybko) i wybierałam glony, ale wykończył mnie wykopywany winobluszcz, który nieopatrznie tam zostawiłam w zeszłym roku. Odrasta nawet z maciupkiego kawałeczka! Jak by mu pozwolić rosnąć jak chce, zeżarłby wszystkie rośliny, ba on się nawet zaczął ukorzeniać na drugim brzegu! Winobluszcz jest fajny, ale niech rośnie gdzie indziej

Winobluszcz widoczny na lewym brzegu... innych roślin pod nim nawet nie widać...

Hosty się powoli regenerują, mocno je obgryzły sarny, które to miejsce traktują jak szwedzki stół ;)

Kwitnie tojeść, a w bardziej suchym miejscu czyściec wełnisty, swój koncert zaczynają liliowce...

Czas na kolejny up - date , w końcu to drugi rok prac...  2019r.

Podczas ubiegłorocznych prac w tej części przedogródka o mało nie wybiłam wszystkich zębów, bo faszyna przegniła, no i sami wiecie, lądowanie było niezbyt miłe. Zarząd wód śródlądowych ma głęboko w nosie co się z ich wodami dzieje, bo kto by się tam przejmował taką Nacyną niemal u źródeł. Wczesną jesienią wyrwaliśmy zgniłe drewno, umacniając brzegi kolejnymi kratkami z betonu.Może beton nie wygląda zbyt przyjaźnie, a jednak spełnia swoją funkcję dobrze, bo brzegi są stabilne. Ze trzy tygodnie temu poszerzyłam rabatę po lewej stronie, tak że łączy się teraz z drogą dojazdową. Na posadzenie w tym miejscu jeszcze czekają rdesty wężowniki, koniczyny biało-żółte... Jednym słowem: się dzieje! 

KONIEC MAJA 

i miesiąc później ... rośliny dalej nabierają "ciała" :)

Późne lato... 

 

 rok 2020