Ptaki w ogrodzie

Sójki (Garrulus glandarius) zwykle widzimy w locie dlatego, że to bardzo płochliwy ptak. Zawsze czujna i spostrzegawcza, obserwuje co się dzieje dookoła. I zaraz wszystkim o wszystkim opowie – a właściwie wykrzyczy. 

Te pracowite ptaki od wieków sadzą lasy. Bukowe, leszczynowe, ale przede wszystkim dębowe. Sójki to wielcy amatorzy żołędzi. Jesienią, gdy dęby owocują, przedsiębiorcze Sójki przygotowują zapasy na zimę. Każda Sójka zbiera około 2-3 tysiące pożywnych nasion. Wszystkie ukryje – oczywiście pojedynczo, wyjątkowo po 2.  

Sójki to inteligentne bestie. Wciąż czymś zajęte, zawsze do celu, jak trzeba to mogą liczyć na sąsiadów i znajomych. Świetnie znają swój kwartał lasu oraz wszystkich jego mieszkańców i odróżniają ich od gości i „przechodniów”.

Znają m.in. położenie okolicznych mrowisk. Zaglądają tam od czasu do czasu. Wskakują na mrowisko. Jeszcze kilka podskoków i okrzyków – i wszystkie mrówki będą naprawdę wściekłe. W tym czasie Sójka z rozpostartymi skrzydłami praktycznie leży na mrowisku. Mrówki atakują jak oszalałe – ale nie mogą zrobić ptakowi krzywdy bo chronią go pióra. Za to kwas mrówkowy nie tylko ładnie pachnie, ale też doskonale odkaża i dezynfekuje. Poza tym, w czasie tego swoistego zabiegu SPA, zawsze jeszcze można coś przekąsić.

No i najważniejsze: za morze Sójki się nie wybierają. 

Info za: http://jestemnaptak.pl

Kowalik (Sitta europaea), zwany też Kowalikiem zwyczajnym, to jedyny występujący w Polsce przedstawiciel rodziny kowalikowatych - Sittidae. Kowalik energicznie przemierza pnie i konary drzew dzięki mocnym nogom i stopom. Mocny, ale proporcjonalnie długi, wąski i ostro zakończony dziób pozwala odżywiać się zarówno bezkręgowcami – które wyciągane są ze szczelin lub spod płatów kory – jak i nasionami pozyskanymi  z rozłupanych uprzednio owoców. Kowaliki to ptaki osiadłe i nie opuszczają Polski. Ten, kto miał okazję obserwować Kowalika w karmniku, musiał zdumieć się na widok techniki prezentowanej podczas posiłku. Kowalik dosłownie zasysa, pożera i wchłania wszystko to, co nawinie mu się pod dziób. Gdy zaspokoi głód, zaczyna rabować ziarno na potęgę. Co z nim robi? Oczywiście chowa je na później – w szczelinach murów, pod parapetami, przy rynnach itp. Jest to doskonała strategia pozwalająca przeżyć trudny okres zimowy.

Ptak ten, jak mało który, dostarczyć nam może wspaniałych wrażeń. Jego wyczyny na pniach i gałęziach przywołują często na myśl cyrkowych akrobatów.  

Info za: http://jestemnaptak.pl

Sikora bogatka (Parus major), to najliczniejszy i najbardziej wszędobylski gatunek sikor zamieszkujących Polskę. Najczęściej chyba ptaki te spotykamy przy karmnikach - bardzo lubią zajadać słoninkę wywieszaną przez ludzi. Wiosną i latem sikorka żywi się owadami. Potrafi ich zjeść tyle, ile sama waży, czyli ok 20 g, od 130 do 200 owadów.
Ponieważ sikora bogatka spędza zimę w Polsce, przemieszcza się w miejsca, gdzie łatwiej jej znaleźć pokarm, najczęściej do miast. Często można ją spotkać w wielogatunkowych stadkach razem z innymi sikorami, raniuszkami, pełzaczami. Gatunek chroniony.

Modraszka (Parus caeruleus) rodzina: sikory

Sikora modraszka występuje na znacznym obszarze Europy, z wyłączeniem Skandynawii. Występuje również w Azji, Pojawia się w różnych miejscach, ale przede wszystkim spotykana jest w lasach liściastych i mieszanych. Bardzo podobna do sikory bogatki, jednak w przeciwieństwie do niej, rzadziej wybiera tereny zajmowane przez człowieka.

W lasach występuje bardzo licznie. Z reguły decyduje się na lasy zamieszkiwane również przez dzięcioła – często na miejsce bytowania, wykorzystuje stare gniazda, właśnie przez te ptaki opuszczone. Sikora zjada przede wszystkim owady, drobne pajęczaki, larwy. Bardzo często oceniania jest jako ptak, który pomaga w naturalnym niszczeniu larw i innych szkodników. Dzieje się tak, choćby w przypadku kasztanowców zaatakowanych przez szrotówka kasztanowcowiaczka. Zdarza się, że człowiek sam przyciąga sikorki do sadów, montując budki lęgowe. Dzieje się tak nie bez przyczyny – znakomicie pomagają one w naturalnej ochronie drzew przed szkodnikami. 

Sikora modraszka jest gatunkiem bardzo licznie występującym w naszym kraju, mimo tego jest ptakiem objętym ścisłą ochroną gatunkową. 

Mazurek (Passer montanus) - spotkać można na otwartych terenach rolniczych, których ważnym elementem są zadrzewienia bądź zakrzaczenia śródpolne, okolice skrajów lasów, mazurek zamieszkuje również miasta - ogrody i parki. Sytuacja mazurka w Europie nie wygląda obecnie najlepiej. Na zachodzie kontynentu ptak ten jest w zdecydowanym odwrocie, w Polsce taka tendencja nie jest aż tak bardzo widoczna, ale stan wróblaków z roku na rok się pogarsza. Najważniejszymi czynnikami są brak odpowiedniego pokarmu - coraz mniej jednorocznych roślin na polach – a to właśnie ich nasiona stanowią podstawę diety mazurka przez prawie cały rok. Także w miastach – braki w zimowym pożywieniu są bardzo widoczne. Nikną też miejsca, gdzie mazurki mogłyby zakładać gniazda. Wciąż jednak mazurek to licznie występujący lęgowy wróblak, objęty w naszym kraju ścisłą ochroną gatunkową.

Info za: http://www.bird-watching.pl/

 

 Dzięcioł duży (Dendrocopos major)

 

Dzięcioł duży to najpospolitszy z naszych dzięciołów. Należy do tak zwanej grupy dzięciołów pstrych. Jest to ptak wielkości drozda. W jego ubarwieniu dominują barwy czarna, biała i czerwona. Czarne są grzbiet, wierzch głowy i ogon; skrzydła są czarne z białymi plamami; pierś i górna część brzucha białe i bez podłużnych pasków; dolna część brzucha i podogonie jaskrawoczerwone. U samca na tylnej części głowy znajduje się jaskrawoczerwona, poprzeczna pręga, której brak u samicy. Ptaki te w szacie młodocianej mają ciemię brudnoczerwone.

Dzięcioł duży zamieszkuje lasy wszystkich typów, a także parki i ogrody. Poza sezonem lęgowym występuje także na terenach z mniejszą liczbą drzew. Składane przez niego jaja są białe, które, jak wszystkie dzięcioły, składa w dziuplach. Dziuple te najczęściej wykuwa sam w pniu drzewa na różnej wysokości; czasem z tej samej dziupli wyprowadza lęgi przez kilka sezonów. Rzadziej składa jaja w dziuplach wykutych przez inne gatunki dzięciołów czy w budkach lęgowych. Na dno dziupli nie znosi żadnej wyściółki. Ptaki te wyprowadzają jeden lęg w ciągu roku.

Pokarm dzięcioła to przede wszystkim owady oraz ich larwy wydobywane spod kory drzew. Czasem zjada też owoce i nasiona, a nawet padlinę, zaś przy karmniku również słoninę i łój. Bardzo chętnie je orzechy włoskie i laskowe, które zdarza mu się gubić w lesie, przez co przyczynia się do ich rozsiewania. Dzięcioł duży bardzo lubi nasiona drzew iglastych, zwłaszcza sosny. Aby je wydobyć z szyszki, wciska ją w szczelinę w korze drzewa lub sam w tym celu wykuwa odpowiednie zagłębienie; następnie mocnymi uderzeniami dzioba rozkuwa szyszkę i wydobywa nasiona, a zużytą szyszkę wyrzuca na ziemię. Niekiedy takich „zużytych” szyszek może być w jednym miejscu bardzo dużo. Miejsce to nazywa się wówczas „kuźnią dzięcioła”.